Afasie is een spraak- en taalstoornis als gevolg van een beschadiging aan de hersenen. Hersenletsel kan onder andere veroorzaakt worden door een ongeval of een hersentumor. Letsel in de linkerhelft van de hersenen kan leiden tot een taalstoornis, omdat in het linkergebied bij de meeste mensen de taalontwikkeling tot stand komt. Afasie kan problemen veroorzaken in de communicatie, doordat bepaalde woorden of zinnen niet begrepen worden. Deze taalstoornis kan zich uiten in verschillende vormen, zoals motorische afasie en globale afasie. In het geval van motorische afasie kan een persoon zich niet of moeilijk verbaal uitdrukken, maar kan echter de taal volledig begrijpen. Als men zowel een stoornis heeft in het spreken en het begrijpen van de taal, wordt dit globale afasie genoemd. De logopedist voert meestal een onderzoek uit over hoe de communicatie met vrienden en familie verloopt. Op basis van het onderzoek kan de logopedist advies geven en de cliënt begeleiden met specifieke oefentaken om het spreken, schrijven en lezen te stimuleren Dysatrie is een spraakstoornis dat kan ontstaan door een beschadiging van het zenuwstelsel. Een beschadiging aan de zenuwen kan diverse oorzaken hebben, onder andere door een beroerte, ongeluk, hersentumor of neurologische aandoening zoals de ziekte van Parkinson. Bij dysartrie functioneren één of meerdere spieren onvoldoende die nodig zijn voor het ademen, de stemgeving en de uitspraak. Hierdoor iemand met dysatrie zich moeilijk verstaanbaar maken en heeft vaak problemen met het kauwen en slikken. Dysartrie komt voor in verschillende vormen, waaronder slappe, spastische, atactische en hypokinetische dysartrie. Een logopedist zal na het onderzoeken van deze disfunctionele spieren proberen de kracht ervan te vergroten door allerlei oefenen te doen met de patiënt. Hierbij valt te denken aan oefeningen op het gebied van ademhaling en articulatie om de verstaanbaarheid van de patiënt te vergroten. Logopedie maakt het mogelijk om spraakproblemen te verlichten of te verhelpen. Mensen die slissen of stotteren, mogelijk door de taalontwikkelingsstoornis dysartrie, hebben vaak baat bij een logopedist. Door spraakles, stottertherapie of ademtherapie kunnen veel problemen behandeld worden. Slissen, ook wel lispelen genoemd, is het foutief uitspreken van s-klanken door, onder andere te slappe tongspieren, onvoldoende beheersing van de tongspieren of het verkeerd aanleren van de uitspraak. Doorgaans ontsnapt er bij slissen onbedoeld lucht langs de kiezen, waaronder de letters ‘S’, ‘Z’, ‘D’, ‘T’ en combinaties hiervan met de letter ‘J’ verkeerd uitgesproken worden. Bij slissen wordt de tong doorgaans onbedoeld tussen de tanden geduwd met een foutieve uitspraak tot gevolg. Slissen kan naast door een slappe tongspier ook veroorzaakt worden door langdurig duimen. Vaak en langdurig duimen kan namelijk de stand van de mond en tanden enigszins veranderen. Een logopedist kan u helpen om het slissen te beperken. Eerst stelt een logopedist de oorzaak vast en vervolgens zal de patiënt passende oefeningen krijgen. Hierbij valt te denken aan oefeningen om de mondmotoriek te bevorderen en de tongspieren sterker te maken. De oefeningen worden langzaam opgebouwd: van aparte uitspraak van de letter ‘S’, naar lettergrepen, woorden en uiteindelijk hele zinnen. Of het slissen geheel kan worden verholpen hangt onder andere af van de oorzaak van het spraakprobleem en de motivatie van de patiënt. Stotteren is een spraakprobleem die mede veroorzaakt wordt door een verstoring in de communicatie tussen de hersenen en de spieren die nodig zijn om te kunnen spreken. Ook beweegt het middenrif meestal niet naar behoren, waardoor de lucht onregelmatig tegen de stembanden wordt geperst. Deze factoren kunnen leiden tot het stotteren. Veel logopedisten gebruiken dan ook een stottertherapie of behandelmethode die gericht is op ademhalingstechnieken van de patiënt. Stotteren wordt meestal verdeeld in twee categorieën, namelijk het openlijk en verborgen stotteren. Het openlijk stotteren is voor de buitenwereld hoorbaar, zoals het herhalen van bepaalde woorddelen. Het verborgen stotteren is echter voor gesprekspartners niet op te merken, maar dit vormt wel een groot probleem voor stotteraars. Het gaat hierbij namelijk onder andere om het bewust vermijden van moeilijke woorden bijvoorbeeld door stress of uit angst voor negatieve reacties vanuit de omgeving.